مشارکت اجتماعی بانوان همواره از مسائل مورد اهتمام فقه شیعه بوده، و فقهای امامیه براساس آیات قرآن و روایات معصومین (علیهم‌السلام) به تبیین الزاماتش پرداخته‌اند اما به‌دلیل نبود باب مستقل در فقه برای احکام بانوان، گردآوری منسجمی از آن ارائه نشده است. این تحقیق با روش تحلیل‌کیفی‌پایه با محور قرار دان آیات‌الاحکام به تبیین احکام الزامی فقه (واجبات و محرمات) مشارکت اجتماعی بانوان بر اساس فقه امامیه پرداخته، و دو حکم ایجابی و سه حکم تحریمی از آیات‌الاحکام قرآن در این رابطه استخراج نموده است. احکام وجوبی مشارکت اجتماعی بانوان عبارتند از: وجوب پوشاندن کل بدن به‌جز چهره و دست‌ها تا مچ، و وجوب اجتناب از پوششی که جلب‌کنندۀ توجه جنسی نامحرم است که از آن به کمّیت و کیفیت حجاب تعبیر شده است؛ احکام تحریمی مشارکت اجتماعی بانوان نیز عبارتند از: حرمت خودنمایی (تبرّج)، حرمت خروج از منزل بدون اذن شوهر درصورت اختلاف، و حرمت سخن عشوه‌آمیز و هوس‌برانگیز. همچنین حرمت تبرج به‌وسیله پوششِ جلب‌کننده‌ی توجه جنسی نامحرم، و حرمت تبرّج به‌وسیله آرایش غلیط به‌عنوان دو مصداق قرآنی تبرّج تبیین گردیده است.